همیشه گفته شده است که اگر می خواهی چیزی را برای درست کردن آغاز کنی ابتدا از خود سازی شروع کن

یکی از مشکلاتی که در جامعه ما وجود دارد این است که نمی خواهیم قبول کنیم که مشکل از خود ماست و باید

ابتدا خودمان را اصلاح کنیم و بعد شروع به حل مشکلات کنیم.

در هر کشوری حکومت برخواسته از جامعه می باشد اگر می بینیم که در کشورهای دموکراتیک آزادی و دموکراسی واقعی و آزادی بیان و اندیشه وجود دارد به خاطر این بوده است که مردمان آن کشورها برای

آن مبارزه کردند وگرنه حق دادنی نیست و گرفتنی است.

اگر ما خودمان را درست کنیم حکومت که برخواسته از جامعه است مجبور به اصلاح خود می شود و اگر

خودمان را اصلاح نکنیم هر حکومتی که بیاید همین آش و همین کاسه است.

ما ایرانیها چه در داخل وچه در خارج هنوز مفهوم آزادی و احترام به حقوق و عقاید یکدیگر را یاد نگرفتیم

ما حتی در خانواده های خودمان به عقاید یکدیگر احترام نمی گذاریم و اجازه ابراز عقاید و یا مخالفت با

حرفهای پدر یا مادر خود را نداریم چطوری توقع داریم که حکومت برایمان ارزش قائل شود ویا

به طرز رانندگی در شهر نگاه کنیم ما هنوز مفهوم خط عابر پیاده رو نمی دانیم و به حقوق ابتدایی دیگران احترام  نمی گذاریم ویا به ایرانیهای خارج از کشور نگاه کنیم یک عده که به همدیگر توهین و فحاشی می کنند و خودشان را به اصطلاح اپوزوسیون می نامند و یک عده که خود در ناز ونعمت زندگی می کنند و از این رژیم حمایت می کنند و وقتی می گوییم که اگر از این رژیم راضی هستید پس چرا در خارج از ایران زندگی می کنید و برگردید به این رژیم کمک کنید می گویند که ما عادت کرده ایم و نمی توانیم برگردیم .

آیا با این مشکل فرهنگی می شود توقع داشت که یک حکومت دموکراتیک در ایران بر سر کار بیاید.